و شفاعت آن سرور صلى الله عليه وسلم مر عاصيان را فتنبة كريمه ان الذين يبايعونك انما يبايعون الله يد الله فوق ايديهم يعنى آن كسانى كه بيعت مىكنند با تو بدرستى كه بيعت با خدا مىكنند سبحان الله چه مقدار مرتبه قرب است آرى خليفه مطلق هم رسول بر حق است يد الله فوق ايديهم اسرارى دارد كه بيرون از حيطه تحرير است قلم اينجا رسيد و سر بشكست كريمه وما كان الله ليعذبه وانت فيهم يعنى حق تعالى عذاب نمىفرستد بر كفار و حال آنكه وجود مسعود تو در ميان آنها است اى عزيز قوم هر نبى بعد از طغيان مورد نزول عذاب مىگشت و امت آن حضرت از نزول عذاب الهى در دار دنيا مأمون اند به سبب بودن وجود مبارك او عليه الصلوة والسلام در ميان امت خود إلى يوم القيمه اگر وجود مسعود او عليه الصلوة و السلام در ميان ما نبودى هر آينه به سبب انواع طغيان مستحق انواع عذاب مىگشتيم ترديد است مر قول محرومان را كه او از ميان ما رفت و خاك شد خاك باشد در دهان آن قوم كريمه يا أيها النبي انا ارسلناك شاهدا ومبشرا ونذيرا وداعيا إلى الله باذنه وسراجا منيرا يعنى اى نبى مكرم ما فرستاديم ترا در حالى كه شاهد هستى بر احوال امت و بشارت دهنده هستى مر مومنان را به دخول جنت و ترساننده هستى مر كفار را به دخول دوزخ و خواننده هستى مرد و مرا بسوى بندگى او تعالى به اذن او و چراغ روشن هستى اين جمله تشريفات و تعظيمات كه از جانب او تعالى مر حبيب او را صلى الله عليه وسلم عطا شده است قابل غور هستند در آخر آيته فرمود و چراغ روشن هستى و اين چراغ از نور ذات الهى روشن شده است وهابيان در پى اطفاء اين چراغ هستند يريدون أن يطفؤا نور الله بأفواههم والله # متم نوره ولو كره الكافرون و حال آنكه چراغى را كه ايزد برفروزد * اگر كس پف زند ريشش بسوزد ريش سوختن آسان است اما ايمان سوختن امر مشكل مؤلف رساله عفى عنه رموز اين كريمه و ديگر متعلق اين باب در رساله تهليليه خود به تفصيل و اشباع نوشته است من شاء فليرجع اليها كريمه وعلمك ما لم تكن تعلم وكان فضل الله عليك عظيما يعنى آموخت ترا آنچه نمىدانستى آنرا و فضل خدا بر تو اى نبى مكرم عظيم است لفظ ما تقاضاى عموم مىكند كه علوم اولين و آخرين داخل اين عموم مىتواند شد و در اين باب احاديث صحيحه نيز به مرتبه تواتر رسيده اند و چه عجب كسى كه فضل خدا بر او به نص قرآن عظيم باشد بايد كه چنين باشد ترديد است مر قول محرومان را كه مىگويند از علم او عليه الصلوة والسلام علم ملك الموت و علم شيطان زياده است كه به نص ثابت است اول سوال اين است كه آن كدام نص است كه دال بر عموم علم ملك الموت و شيطان است چرا آن نص را ظاهر نمىكنند واز اين نص مذكور چرا چشم بصيرت اينها كور است سعدى خوش گفت چشم بد انديش كه بر كنده باد * عيب نمايد هنرش در نظر، مؤلف از اين بحر بىپايان چه مقدار نوشته مىتواند كسى كه به متابعت او مرتبه محبوبيت در درگاه الهى حاصل مىشود خودش به كدام مرتبه محبوب و مقرب خواهد بود قل ان كنتم تحبون الله فاتبعوني يحببكم الله كسى كه اطاعت او عين اطاعت خدا باشد وصف قرب او به كدام زبان بيان مىتواند كرد من تطع الرسول فقد اطاع الله كسى كه امتثال امر و نهى او را حق تعالى سفارش مىكند عظمت قدر او را هم او مىداند ما آتاكم الرسول فخذوه وما نهاكم عنه فانتهوا اين بحث را به اين بيت ختم كنم # لايمكن الثناء كما كان حقه * بعد از خدا بزرگ تويى قصه مخت
ص 17 – 24
الأصول الأربعة في ترديد الوهابية — محمد حسن جان السرهندي المجددي (ت 1346هـ)
🔎 افتح في المكتبة (المرجع، الشروح، النسخ) · Ouvrir dans la bibliothèque
صر، صلى الله على سيدنا محمد وآله واصحابه وبارك وسلم اللهم ارزقنا شفاعته وامتنا على سنته رجوع به اصل مطلب كنيم كه تعظيم لغير الله چه حكم دارد حق تعالى مىفرمايد وإذ قلنا للملائكة اسجدوا لآدم فسجدوا إلا ابليس أبى واستكبر وكان من الكافرين اين امر ملائكه كرام را به سجود آدم عليه السلام به جهت تعظيم آدم بود يا به جهت تحقير او اگر تحقير بود شيطان چرا مبادرت نكرد كه او اول آنان است كه از تعظيم غير الله انكار كرده اند و او اول آنان است كه تحقير انبياء عليهم الصلوة والسلام مد نظر مىدارند و اگر به جهت تعظيم آدم بود پس تعظيم غير الله مأمور به گشت يا نه كريمه وخروا له سجدا اين سجده اخوان و ابوين يوسف عليه السلام براى او به جهت تعظيم او بود يا چيز ديگر اگر تعظيم غير الله كفر و شرك بودى حق تعالى در محل توصيف ذكر آن نمىفرمود اگر چه نزد ما جماعه مقلدين سجده بعينه لغير الله حرام است كه سجده تعظيم مشابه سجده تعبد است و آن حضرت صلى الله عليه وسلم از سجده لغير الله منع فرموده است به حديث ابى حصريرة رضى الله عنه قال قال النبى صلى الله عليه وسلم لو كنت أمر أحدا أن يسجد لأحد لاموت الموأة أن تسجد لزوجها ترمذى اما از حرمت سجده حرمت بلكه كفر و شرك تعظيم لغير الله از كجا فهميدند فايده اول آنان كه انكار كرد از تعظيم لغير الله ابليس بود پس استاد اول نجديان و نجدى پرستان ابليس است از آن وجه ابليس را با نجديان تعلق و رشته دارى محكم است چه هرگاه كه در حضور انور صلى الله عليه وسلم در صورت بنى آدم ظاهر شده است سجليه نجديان ظاهر شده است قصه دار الندوه كه كفار قريش در قتل حضور انور صلى الله عليه وسلم مشورت مىكردند و شيطان به صورت شيخ نجدى بر آنها ظاهر گشت و طريق قتل آنها را نشان داد و جمله كفار گفتند # القول ما قال الشيخ النجدى اما حق تعالى حبيب خود را از شر آنها نجات داد مشهور و معروف است از آن روز نام شيطان شيخ نجدى مقرر گشت ببين كتب لغت غياث و غيره شيخ ابن عربى رحمة الله عليه در كتاب مسامرات خود آورده است كه سالكيه قريش بناى كعبه معظمه مىكردند و در وضع حجر اسود اختلاف افتاد هر رئيس قوم مىگفت كه من مستحق اين خدمتم آخر به صلاح يكى از آنها قرار بر آن گرفت كه هر كه فردا اول از دروازه فلان به حرم در آيد او را سپرد اين كار شود اتفاقا حضور انور صلى الله عليه وسلم كه در عمر 25 سالگى بود اول از آن دروازه درآمد جمله به اتفاق گفتند هذا الامين رضينا به آن حضرت به جهت مراعات خاطر همه رئيسان امر فرمود كه حجر مبارك را بر گليمى داشتند و هر رئيس را امر فرمود كه يك گوشه گليم را گرفته حجر شريف را بالا كنند چون چنان كردند خود به دست مبارك برداشته بر محل مقرر او ثبت نمود در آن حالت شيطان به صورت شيخ نجدى ظاهر گشت و اشاره كرد رسول مقبول را عليه الصلوة والسلام به سنگى يعنى اين سنگ را در پس حجر استوار بكن مقصودش آن بود كه هرگاه سنگ ديگر در آن طاق داشته شود هر آينه حجر اسود پس خواهد غلطيد و مردم فعل او را عليه الصلوة والسلام مشئوم خواهند دانست اما حضور انور عليه الصلوة و السلام به نور نبوت مقصد او را دريافته فرمود اعوذ بالله من الشيطان الرجيم پس خائب و خاسر ناپيدا گشت مسامرات باب بناء الكعبه از آن وجه حضور انور صلى الله عليه وسلم نجديان را قرن الشيطان فرمود كما في البخارى هناك الزلازل والفتن وبها يطلع قرن الشيطا
ن وعن ابن عمر انه سمع النبى صلى الله عليه وسلم وهو مستقبل المشرق يقول الا ان الفتنة ههنا من حيث يطلع قرن الشيطان بخارى هرگاه كه نجديان را با # شيطان علاقه قديمى و رشته دارى استادى و شاگردى است و تا اليوم آن رشته دارى را نجديان و نجدى پرستان به كمال ادب مرعى مىدارند ورنه هدم و تخريب و تحقير مقامات مقدسه و مآثر معظمه را كه يادگار حضور انور صلى الله عليه وسلم و اصحاب و اولاد او بودند به تهمت اينكه مردم در آن شرك مىكنند ديگر كدام باعث بود عياذا بالله من الشرك نفل خواندن و دعا كردن و حاجات خود را از خداى تعالى در اماكن مقدسه خواستن كدام شرك است اگر مقامات مقدسه قابل نفل خواندن و دعا خواستن نباشند پس امر و اذن في الناس بالحج براى كدام مطلب است و امر واتخذوا من مقام ابراهيم مصلى براى چه و بوسيدن حضرت رسول اكرم صلى الله عليه وسلم حجر اسود را در طواف چه شود و ايستادن خلق بر عرفات و رجوع به مزدلفه و منى و رمى جمرات و سعى بين الصفا والمروه و دعا خواستن در هر مقام براى كدام مقصد مقرر شده است آيا يادگار حضرت خليل على نبينا وعليه الصلوة والسلام است يا چيز ديگر ربنا لا تزغ قلوبنا بعد اذ هديتنا وهب لنا من لدنك رحمه قدرى از احاديث رسول مقبول صلى الله عليه وسلم نيز در باب تعظيم لغير الله بشنو وقت قدوم حضرت سعد بن معاذ رض براى تحكيم بنى قريظه آن حضرت صلى الله عليه وسلم جماعه انصار را فرمود قوموا لسيدكم او خيركم (بخارى)
اين امر به قيام براى پايان كردن سور بود از دابه او كه او بيمار بود مردود است به لفظ حديث و فحواى كلام خير الانام كه قوموا به لفظ جمع فرمود براى امداد نزول يك شخص نهايت دو شخص حسب عرف كافى اند تمامى جماعت را برخواستن چه ضرور اگر تعظيم او مقصود حضرت نبودى قوموا لسعد كافى بود و چونكه قوموا لسيدكم و خيركم فرمود صريح است در تعظى از اينجا فايده ديگر # هم مستفاد مىشود كه لفظ سيد مر رئيس قوم را گفتن در محل تعظيم جايز است وقت قدوم زيد بن حارثه رضى الله عنه حضور انور خود بغير آنكه جامه را بر خود راست كند بر خواسته و با او معانقه كرده و بوسه داده است لفظ حديث اين است عن عائشة رض قالت قدم زيد بن حارثه المدينة ورسول الله صلى الله عليه وسلم في بيتى فاتاه فقرع الباب فقام اليه رسول الله صلى الله عليه وسلم عريانا يجر ثوبه فاعتنقه و قبله ترندى اگر گويند كه اين قيام و معانقه و بوسه براى محبت بود نه براى تعظيم گوييم بوسه رسول مقبول عليه الصلوة والسلام حجر اسود را براى محبت بود يا براى تعظيم محبت انسان با سنگ معنى ندارد و اگر بر اين هم اكتفا نكنند گوييم تقبيل يهوديان دست و پاى حضرت با عزت را عليه الصلوة والسلام تصريح است به تعظيم كه عرفا بوسه محبت بر روى مىشود و بوسه تعظيم بر دست و پاى اگر تقبيل دست و پاى كسى به جهت تعظيم جايز نبودى حضرت آنها را اجازت آن ندادى لفظ حديث اين است عن صفوان بن عسال قال قال يهودى لصاحبه اذهب بنا إلى هذا النبى فقال صاحبه لاتقل نبى انه لو سمعك لكان له اربعة اعين فاتيا رسول الله صلى الله عليه وسلم فسالاه عين تسع ايات بتينات فقال لهم لاتشركوا بالله شيئا ولا تسرقوا ولا تزنوا ولا تقتلوا النفس التى حرمها الله الا بالحق ولا تمشو ببريئى إلى ذى سلطان ليقتله ولا تسحروا ولا تاكلوا الربا ولا تقذفوا محصنة ولا تولوا الفرار يوم الزحف وعليكم خاصة اليهودان لا تعتدوا في السبت قال فقبلوا يديه ورجليه وقالوا نشهد انك نبى إلى آخر الحديث ترندى بابى در تعظيم المؤمن گذاشته از ابن عمر روايت مىكند مىگويد و نظر ابن عمر يوما إلى البيت أو إلى الكعبة فقال # ما اعظمك وما اعظم حرمتك والمؤمن اعظم حرمة عندالله منك إلى آخر الحديث قدرى رجوع بعمل نجوم سمار الاسلام اصحاب خير الانام صلى الله عليه وسلم ورضى عنهم نيز بايد كرد در كتب احاديث و سير ثابت است كه صحابه كرام در حضور انور او صلى الله عليه وسلم چنان به ادب و فروتنى و خشوع مىنشستند كانما على رؤسهم الطير يعنى از كثرت تعظيم او صلى الله عليه وسلم و توقير مجلس او سرهاى خودها را فرو انداخته مىنشستند كه گويا بر سر آنها مرغ وحشى نشسته است كه به ادنى تحرم پريده مىرود و از كمال تعظيم به طرف او عليه الصلوة والسلام ديده نمىتوانستند لفظ ترمذى اين است فلا يرفع اليه احد منهم بصره في حديث طويل الحال بعض اقوال و اعمال علماء امت را نيز به نظر انصاف ملاحظه فرمايند مولانا مخدوم محمد هاشم سندهى در حيوة القلوب في زيارة المحبوب در باب چهاردهم فصل سوم از مولانا رحمة الله صاحب مناسك و شيخ على قارى خلاصه عبارات آنها چنين مىنويسد مستحب است زيارت مساجد و آبار و آثار كه منسوب اند به سوى آن حضرت صلى الله عليه وسلم برابر است كه دانسته شود عين آنها يا جهت آنها و تصريح كرده اند به اين استحباب على الاطلاق جماعتى از حنفيه و طايفه از شافعيه و مالكيه و حنابله إلى قو
له تعظيم هر چيزى كه مساس كرده باشد بدست او يا پهلوى او يا قدم او يا عضوى از اعضاى او برابرست كه صحيح گشته باشد نقل در ثبوت او يا اينكه معروف باشد در مردم بر وجه اشتهار به غير ثبوت آن در اخبار و آثار انتهى. مختصرا حالا انصاف بايد كه در باب آثار متبركه شهرت كافى است يا حدثنا و عن عن را ضرورت است در باب مولد النبى دارار قم بن ارقم مكان خديجة الكبرى رض مولده فاطمه رض و مساجد و آثار كسى نگفته است كه اين جعلىاند بلكه جمله بر صحت # آل اتفاق دارند و زيارت آن آثار را مستحب مىگويند ببين ايضاح المناسك ايام نودى ومناسك ملا على قارى و تاريخ قطبى تا اين حد كه پيشواى نجديت ابن تيميه وغيره نيز آن را جعلى نگفته اند آرى موجب مذهب خود زيارت آنرا حرام مىگويند چنانچه صديق حسن خان در كتاب رحلة الصديق از ابن تيميه همين مضمون نقل مىكند حضرت عبدالله ابن عمر هر گاه كه به حج مىرفت پس در مساجد و مقامات كه بين الحرمين بر آثار آن حضرت صلى الله عليه وسلم درست شده بودند مىماند و در آن نماز ادا مىكرد به جهت حصول بركت و زير هر درختى كه حضور انور صلى الله عليه وسلم استراحت فرموده بود آن درخت را آب مىدهانيد اين روايات در صحاح و سنن و مسانيد و معاجم به كثرت موجود است در طبقات ابن سعد مىنويسد رئى ابن عمر واضحا يده على المنبر يعنى منبر النبى صلى الله عليه وسلم ثم وضعها على وجهه از اين وجوهات از حضرت امام احمد بن حنبل رض بوسه منبر و بوسه قبر النبى صلى الله عليه وسلم به جهت حصول بركت مردى است شيخ سمهودى در وفاء الوفا جلد 2 صفحه 443 مىفرمايد قال الغرفى كتاب العلل والسوالات لعبدالله بن احمد از والد خود قال عبدالله سألت ابى عن الرجل يمس منبر رسول الله صلى الله عليه وسلم ويتبرك بمسه ويقبله ويفعل بالقبر مثل ذلك رجأ تواب الله تعالى قال لا بأس به انتهى مؤلف مىگويد عفى عنه كه جمله اصحاب مذاهب اربعه بر همين استحباب اند اما تخصيص روايت از امام احمد بن حنبل رحمة الله عليه شايد به جهت تبكيت وهابيه نجديه آورده است كه آنها به ظاهر دعوى تقليد همين امام جليل مىكند و تبرك به آثار جليله شرك و كفر مىدانند از اينجا معلوم 4
المصدر : نص مشروع OpenITI نقلًا عن مكتبة الشيعة على الإنترنت (رقم 4526) — الطبعة : تحقيق تعليق : أبو الرياض مولوي حكيم محمد معراج الدين أحمد — الترخيص : CC BY-NC-SA 4.0
Source : OpenITI (d’après Shia Online Library), réf. AFTER1900 · licence CC BY-NC-SA 4.0 : usage non commercial, partage dans les mêmes conditions, citation de la source.
باب المدينةأنا مدينة العلم وعليٌّ بابها